arac sigorta fiyatları ve ahilik ile insan
1951 tarihinde 56 yaşında iken öldü. Vasiyeti üzerine. Kurtuluş Savaşında kendisinin baş karargâhı olan Aydın ilinin Yenipazar ilçesinin Muşla köyü mezarlığına defnedildi. Bilecik’te ŞEYH EDEBALÎ. Bu konuda Büyük Larus şunları söylüyor: EDEBALİ (Şeyh), Osman Gazi’nin kayınpederi (öl. 1325). Karaman ve , Şam'da İslâm bilimleri öğrenimi gördü. Özellikle rüya
Bu bilgiye şunu da ekleyelim: Horasan’dan Anadolu’ya gelenlerden olan Şeyh Edebali, Kırşehir yöresine yerleşmişti. Anadolu’da Moğol zulmü karşı-sfflda uçlara göç edenlerdendir.
Bilecik’te, Söğüt’te anılması gereken bir büyük Yiğit, Ahi; kuşkusuz, Os-manlı Devleti’nin Kurucusu, OSMAN GAZİ’dir. Osmanh Devleti’nin kurucusu olduğu dünyaca bilinmektedir. Adalet anlayışını, Âşıkpaşaoğlu, tarihinde şöyle anlatıyor: “15. Bâb. Bu Bâb Osman Gazi’nin Kanunu Hükümlerini BiltürİT.
Kadı konuldu. Sübaşı konuldu. Pazar kuruldu ve hutbe okundu. Bu halk kanun ister oldular. Germiyan’dan birisi geldi. ‘Bu pazann vergisini bana sa-tm’dedi. Halk ‘Osman Han’a git’ diye cevap verdi. O adam, hana gidip sözünü söyledi. Osman Gazi sordu: ‘Vergi nedir?’ Adam dedi ki: ‘Pazara ne gelse ben ondan para alırım’. Osman Gazi: ‘Senin bu pazara gelenlerde alacagm mı var ki para istersin?’ dedi.
0 adam ‘Hanım! Bu türedir. Bütün memleketierde vardır ki padişah olanlar alır’ dedi. Osman Gazi sordu: ‘Tann mı buyurdu, yoksa beğler kendileri mi
malı olur. Ben onun malma ne koydum ki bana akça ver diyeyin,?g Var git! Artık bana bu sözü söyleme ki sana ziyamın dokunur’ dedi Bunun üzerine halk dedi ki; ‘Hanım! Bu pazarı bekleyenlere âdeti nesnecik vereler’. Osman Gazi; ‘Madem ki böyle diyorsunuz, öyleyle
getirip satan herkes iki akça versin. Satamayan bir şey vermesin.. nunumu bozarsa AUah onun dinini de, dünyasım da bozsun.
Kime bir tımar verirsem elinden sebepsiz yere almasınlar. 0 ölünce
na versinler. Çok küçük dahi olsa versinler. O, savaşa yarayacak hale
ye kadar sefer vaktinde hizmetkârları sefere gitsin. Her kim bu kanununu,, tarsa Allah razı olsun. Eğer neslime bu kanundan başka bir kanun koydın^ olurlarsa edenden ve ettirenden Allah razı olmasm’ dedi
Bolu’da ve Anadolu’nun birçok yerinde, hattâ, Azerbaycan’da,KÖROĞu^ı “Köroğlu Hikâyesi”ni, Dadaloğlu için de yararlandığımız eserde, değerliaraj, turnacı Cahit Öztelli, kısa bir giriş ile şöyle anlatıyor: “Köroğlu, ünlü birhaH hikâyesi, daha doğrusu bir halk romanıdır. En az dört yüzyıldan beri sanaisu. suzluğunu gidermekte, kahramanlık duygularını beslemektedir.
Yiğit ve mert bir kahraman tipi olan Köroğlu, her Türk gencinin ruhunda onun gibi karakterli olma ülküsünü besledi. Halk şiirinin koçaklamalannda hep onun örnek alındığı görülür. Köroğlu bir kanun kaçağı, devlete karşı ge], miş bir dağ adamıdır. Yollar keser, kervanlar vurur. Babasının gözlerine mil çektiren zalim Bolu Beyi’nin ordularını bozar, dağıtır. Sık sık Bolu’yu basar, şehrin altım üstüne getirir.
Bu yaptıkları, örnek alınacak davranışlar değildir elbet. Ama, Köroğlu’nu haklı gösterecek yönleri vardır. Bir defa haksızlığa, zulme karşı ayaklanmıştır. Bu arada kendisi hiçbir zaman haksızlığa sapmamıştır. Onun hikâyesinin en yaygın olduğu yüzyıllar, Osmanlı Devleti de büyük iç ve dış sarsıntılar geçirmektedir. Ortalıkta, bundan yararlanan derebeyi tipleri türemiştir. Vilâyetlerde valiler halkı ezmekte, çifte vergiler almakta, zulmün her çeşidini yapmaktadır.
Namuslu valiler haklı ya da haksız, devlete karşı büyük ayaklanmalar düzenlemekte, bu arada üzerlerine gönderilen ordular karşısında halk ezilmekte, canından bezmektedir. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, Osmanlı tarihinde CelâB diye anılan ve yurdun her yanını sarmış, küçük küçük eşkıyalar türemiştir!..).
Bolu Beyi, at merakhsı bir beydir. Atçılıkta usta olan seyisi Yusufu, güzel ve cins at aramak üzere başka yerlere gönderir. Yusuf günlerce gezdikten sonra, obanın birinde istediği gibi bir tay
Bir gece Yusuf, düşünde Hızır’ı görür. Hızır ona yapacağı işi söyler, jlıjır'ın önerisiyle baba oğul yola çıkarlar. Bingöl dağlarından gelecek üç yhirliköpüğü Araş ırmağında beklerler. Bu üç sihirli köpükle Yusuf’un hem rolleri uÇ'^ncak. hem intikam almak için gereken kuvvet ve gençliği elde ede-cekıir.
Bunu bilen oğlu Ruşen Ali, köpükler gelince, babasına haber vermeden, iendisi içer. Yusuf, durumu öğrenince üzülür, ama bir yandan da sevinir. Kendi yerine oğlu, öcünü alacak bir bahadır olacaktır. Bu sihirli köpüklerden biri körün oğluna sonsuz yaşama gücü, biri yiğitlik, öteki de şairlik bağışlamıştır. Bir süre sonra Yusuf, oğluna öc almasını vasiyet ederek ölür.
Körün oğlu Ruşen Ali dağa çıkar. Gelen geçeni soyar. Ünü yayılmaya başlar. Kendisi gibi kanun kaçaklan yanında toplanmaya başlarlar. Artık adı Köroğlu olmuştur. Bolu şehrinin karşısında, Çamlıbel’de bir kale yaptınr. Küçük bir ordusu vardır. Çamlıbel’den geçen kervanlardan bac alır. Vermeyen kenanları soyar. Üzerine gönderilen orduları bozguna uğratır.
Bir gün, güzelliğini duyduğu Üsküdar Kasapbaşı’sının oğlu Ayrvaz’ı kaçınr, Çamlıbel’e getirir, evlât edinir. Başka bir gün. Bolu Beyi’nin bacısı DöneHamm’ı kaçırır, evlenirler. Aradan yıllar geçer. Bolu’yu basar, yakar, yıkar. Bolu Beyi’nden babasının öcünü alır. Bolu Beyi de Köroğlu’na karşı düzenler kurar. Bir defasında Köroğlu’nu, başka bir seferde de Ayvaz’ı yakalatır. Zindana atar. Ama, Köroğlu ve adamları her zaman hile ve cenkle kurtulurlar.
Köroğlu, ara sıra Gürcistan, Çin gibi uzak ülkelere de seferler açar. Yeni yeni serüvenlere atılır, büyük vurgunlar yapar. Bu arada küçük, fakat heyecanlı birçok olay da geçer. Sonunda delikli demir (tüfek) ortaya çıkınca eski bahadırlık geleneği bozulur, dünyanın tadı kalmaz. Ve bir gün Köroğlu, beylerine dağılmalarını söyleyerek Kırklara karışır, kaybolur. Daha önceden
Köroğlu düşer mi yine şanmdan/Ayırır çoğunu er meydamndan/Ku püğünden, düşman kanından/Çevrem dolup şalvar ıslanmalıdır.”
Yine Bolu, Göynük’te, Melâmî Piri BIÇAKÇI ÖMER DEDE. A. Gblı şöyle anlatıyor; “Hacı Bayrâmı Velî’nin vefatında yerine hulefâsından lanndan; sg) Göynüklü Ak Şemseddin geçti. Ak Şemseddin ilebıçakçı™^ ğundan dolayı Sikkinî lakabıyla mülâkkap bulunan (anılan; sg) BursalıöJ^ di*! dedenin meşrepleri tamamıyla birbirinin muhalifi idi. Ak Şemseddin, âdapgi' rusûmî şeriat ve tarikat ile mukayyet (kurallar, şeriat ve tarikat ilebağh;^^^ bir şeyhi zahitti. Ömer dedenin meşrebinde ise melâmet ve cezbe galipti.le dan dolayı Hacı Bayram’ın zamanından beri aralannda ‘bir miktarbüradei(s;,. 1(
ğukluk; sg) vâki olmakla Hacı Bayram sultan emir Sikkinî ile Ak Şemseddjjj ı mabeynlerini ateşten gayn bir şey temyiz etmez’ dermiş.
Mahmudi Kefevî ‘ketâip’ ismindeki kitabında menkabevî bir hadiseâet bahsetmektedir:
Hacı Bayramın iktizan (ölümü; sg) yaklaşınca kendisine kimi halef bn-kaçağı ve irşat makamına kimi tayin edeceği endişesi ile dervişler; nezdinde içtima ediyorlar. Ak şemseddin şeyhin yanında oturuyor. Emir Sikkinî de edinin kapısının yanında ayakta duruyor. Hacı Bayram gözlerini açıp ‘emir, sıı getir’ diyor. Müritler hep sâdâttan olduğundan lâalettayin biri Jcaikıp birmaj-rapa su getiriyor. Şeyh, maşrapayı alıp suyu içmeyerek önündeki me)'vataba-ğma döküyor. Sonra yine su istiyor. Müritlerden diğer biri su getiriyorsa da Hacı Bayram yine içmeyip tabağa döküyor. Üçüncü defa olarak sû isteyince Ak Şemseddin, Emir Sikkinî’ye, su getirmesini söylüyor. Emir suyu getirince Hacı Bayram içerek bakıyyesini mumaileyhe verip, ‘iç; emniyeti Jciibrayanâ-il olasm(büyük güvene ulaşasın; sg)!’ diyor. Emir Sikkinî, artık suyu içiyor, Bu, teslimi sırra (sımn teslim edilmesine; sg) işaret addedilmiştir.
Şârihi mesnevî Abdullah Efendi, bu vak’aya semeratülfuad’ında, ‘Emiı Sikkinî Bursa’da miitemekkin iken Hacı Bayram Velî’nin intikallerinemiile-allik bazı işârât vaki olmakla Ankara’ya azimet eyleyip hikmeti hudaHaaBay-ram hazretlerini muhtazar (ölüm halinde; sg) bulup mabeynlerinde (aralara-da; sg) nice işârât (işaretler; sg) geçtikten sonra dari fenâdan dân bakaya..,’(fanı: geçici dünyadan, bakî: kalıcı dünyaya; sg) diye işaret ediyor, Lâ’lizlideAb-dülbaki ise sergüzeştinde vak’ayı zikrederken iki defa su getirenin AkŞem-şeddin olduğunu ve Hacı Bayramın her iki defada da suyu içmeyip öniindeLİ kiraz tabağına döktüğünü, üçüncü defasında Emir Sikkinî’nin getirdiği sudan içip bakıyyesini de Emire verdiğini yazıyor (..).
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder